بي قرار زهرا ( س )

يادتونه چه عاشقانه دوستتون داشتم . هميشه دنبال عكس و وصيت‌نامه شما بودم. وقتي وصيت‌نامتون

رو مي‌خوندم روح تازه‌اي مي‌گرفتم.

پس كجائيد؟ رفتيد! چرا ما اين جوري شديم! چه كسي مارا نفرين كرده؟ نميشه دوباره به ما سري بزنيد؟

سخن درباره شما گفتن محدود به هفته دفاع مقدس شده، همه جا از شما مي‌گفتند نه به خاطر اينكه

يادتون رو زنده كنند بيشتر براي اينكه برنامه هاي خوبي اجرا كنند و خودي نشون بدهند.

نفسم به شماره افتاده ، دارم از غصه ميميرم چرا رحمي نمي‌كنيد! اين بي انصافيه شما كه خيلي

مهربون بوديد!

ولي حق داريد ما با شما بد كرديم.....

چي مي شد برادرا به من هم ياد بديد چطوري گفتيد " يا زهرا " كه طلبيده شديد؟

مي خوام برم مزار شهدا با صداي بلند داد بزنم:

شهيدان كجائيد؟ رحم كنيد؟ من گمشده‌ام!

يا مادر سادات

شهيدي كه خيلي بيشتر از ما به اقايش نزديك بود..

http://www.ajel-farajah.blogfa.com/

رهبرم فرموده:

حادثه‌ي اهانت به قرآن با همه‌ي تلخي ، در دل خود حامل بشارتي بزرگ است.

خورشيد پر فروغ قرآن روز به روز بلندتر و درخشنده تر خواهد شد.

مهدي جان !

تيغ بركش تا تماشايت كنند

تا  كه نتوانند حاشايت كنند

يك سجده فقط فاصله ما و خدا بود

سلام...

گفتم: در گروه خود چه كاره اي?

گفت: دروازه بان دلم!

گفتم: اين هم شد كار؟ برو تو خط حمله.

گفت: فكرم از دروازه بان مطمئن نيست.

دلم يك دوازه بان است.اگر كنترل نكنم،

مي بيني پي در پي گل ميخورم.

گفتم: مثلا چه گلي؟

گفت: گل گناه ، گل هوس ، گل غرور ، گل دوستيهاي حساب نشده،

گل غفلت از آينده و آخرت

mojahedet.parsiblog.com/.../‎

ماه رمضان، براي آن است كه يك ماه مرخصي از زمين براي سفر به ملكوت بگيريم.

روزه، تنها بستن دهان به روي غذا نيست، كه بستن دل به روي "هوا" هم هست.

روزه، فرصتي است تا چند قطره تشنگي به حلقوم روحمان بچكانيم.  

 (دكتر محمدرضا سنگري)

چه شود اي گل نرگس، با تو ديدار كنم

جان و اهل و هستي ام، بر تو گرفتار كنم

روزه ي هجر تو از پاي بينداخـــــــت مرا

كي شود با رطب وصل تو افطــــــار كنم

خدايا ما را از مهمانيت محروم نكن.

بسيجي‌ام ، به اميد ظهور پنجره‌ام؛ و باز مانده‌ي نسل هزار حنجره‌ام! هنوز عهد و مرامي كه داشتم ،

دارم؛  وجان نيمه تمامي كه داشتم ، دارم ؛ 

به همرهان كه جفا مي كنند ميگويم اگرچه گفته‌ام اكنون بلند مي گويم :

" كه تا به چشمه‌ي نور حيات روزنه‌اي است ؛ تمام بود و نبودم فداي خامنه‌اي است "  

( رهبرا تو بخند تا  در تمام لحظه‌هاي زندگيم بخندم ) .

سالها منتـــــظر سيصد و اندي مرديم آنقدر مرد نبوديم كه يارش باشيم

اگر آمــــــــــــــد خبر رفتن ما را بدهيد به گمـــــانم بنا نيست كه يارش باشيم

 گفتند كه عاشقي و آرام نه اي

در باغ خيال خم ابروي كه اي ؟

گفتند بگو ،به قصد قربت گفتم :

سيد علي الحسيني الخامنه اي

امروز براي شهداء وقت نداريم 

 اي داغ دل لاله تو را وقت نداريم

با حضرت شيطان سرمان گرم گناه است

 ما بهر مـــــلاقات خــــــدا وقت نـــــداريم

چون فرد مهمي شده نفس دغل ما 

 اندازه يك قبله دعا وقت نداريم

در كوفه تن ، غيرت ما خانه‌نشين است

 بهر ســــــفر كرب و بلا وقـــــــــت نداريم

تقويم گرفتاري ما پر شده از زرد

اي سرخ ، گل لاله ، تو را وقت نداريم

هرچند كه خوب اســـت شهيدانه بميريم 

 خــوب است ، ولي حيف كه ما وقت نداريم

كاش از قلبم به خاكش راه داشت

كاش زهرا هم زيارت گاه داشـــت

چه روزها كه يك به يك غروب شـــــــــد نيامدي

چه اشــــــــكها به سينه ها رسوب شد نيامدي

خليل آتشين سخن، تبر به دوش بـــــــت شكن

خداي ما دوباره سنـــــــــگ و چوب شد نيامدي

براي ما كه خستـــــــه ايم و دلشكسته ايم ،نه

 براي عـــــــــــده اي ولي چه خوب شد نيامدي

تمـــــــام طول هفته را در انتـــــــــظار جمعه ام

دوباره صبح ... ظهر ... و نه غروب شد نيــــــامدي

مهدي جان بيا كه ديگر صبري برايمان نمانده است. دلمان از دوريت شكسته و قلب هايمان مالامال از انتظار است. يعني زمان آن نرسيده كه بيايي و بر زخمهاي دلمان مرهمي باشي؟؟

پس بگو غصه هايمان را بر كه بگوييم؟ مي دانم كه براي آمدنت كاري نكرده ايم.مي داني عزيز زهرا فقط مي توانم بگويم:

مهدي جان شرمنده ايم.

اي گلعذار سرمدي ، گل سرخ محمدي

تو همنشين مرتضي ، تو مادر امامتي

تو كوثري ، تو رحمتي ، تو بيكران عصمتي

چه گويمت ام ابي ، كران كران نجابتي

تو راضيه ، تو مرضيه ، تو فاطمه ، تو مريمي

براي دشت سينه ام ، ستاره محبتي

تو عشق من ، تو ياس من ، تو معني صداقتي

براي شعر من گلا ، نهايتي ، نهايتي

" فاطمه پاره تن من است ، هركه وي را بيازارد ، مرا آزرده و هركه مرا بيازارد ، خداي را آزرده است . "

" اي فاطمه ، همانا خدا با غضب تو غضبناك و با رضاي تو راضي مي شود. "

" فاطمه پاره تن من است ، هركه وي را به غضب آورد ، مرا به غضب آورده است. "

حال مادر مهربان و مظلومه ام بگو اين بنده ناچيز تر با چه رويي نام زيبايت را بر زبانش جاري كند ؟

مادر مهربانم من شرمنده وجود با صفايت هستم. كمك كن تا بتوانم حق مطلب را ادا كنم.

عباس!
اي صبر و قرار بي قراران
امّيد دل اميدواران
داني كه گر از عطش بميرم
يك قطره ز ديگري نگيرم
ساغر نزنم ز دست هر كس
من دست تو مي شناسم و بس
روزي من از خزانه ي توست
دل، سائل آستانه ي توست
امشب ز تو بار عام خواهم
ديدار تو و امام خواهم